Vluchtstrook

En dan nog iets

Waarom moet vitale informatie over welk pluggetje in welk gat moet altijd in zwarte letters op een zwarte achtergrond achterop onderaan niet-verplaatsbare apparatuur staan?

Aanvullende richtlijnen

Hier volgen enkele aanvullende richtlijnen voor gedrag in de supermarkt:

1.)
Het alvast de boodschappen inpakken alvorens uw pincode in te voeren, ja zelfs maar het pasje op te zoeken, zodat de benodigde tijd hiervoor bij de wachttijd van klanten achter u wordt opgeteld geeft recht op chagrijnige blikken der categorie A, op u te werpen als u het lef heeft nog één keer achterom te kijken alvorens uw pathetische leven elders voort te zetten.

Sub a.)
Indien u bovendien vergeet om op ‘Ja’ te drukken is fysiek geweld niet uitgesloten.

2.)
Door het, om volkomen onduidelijke redenen, minstens één meter achter de klant voor u te blijven staan in de rij voor de kassa in een toch al krap bemeten filiaal, zodat andere klanten niet kunnen aansluiten zonder de doorgang transversaal op die van de kassarij volledig te blokkeren, stelt u zich mogelijkerwijze bloot aan de volgende maatregelen:

i.) Blijvende achillespeesbeschadiging, aangebracht met behulp van een winkelwagentje.
ii.) Het moeten missen van één of meerdere voortanden, nadat u daarmee achter de rand van de transportband geslagen bent, tengevolge van een boodschappenmandje dat schijnbaar per ongeluk in uw knieholte gedrukt werd.

Mijn dank voor uw aandacht.

Straatkrant

Zeg, ik ben er vandaag enigszins ingeluisd door de straatkrantverkoopster.

Ik had al eens eerder een krantje bij haar gekocht (en er staan best goede artikelen in tegenwoordig, en bovendien een column van Carrie uit Rotterdam, die ik daar de enige keer dat ik daar gefietst heb ook echt eens zag fietsen, afgelopen zomer.
“Die vrouw lijkt op die Carrie” zei ik tegen de vrouw van vriend M.
“Dat IS Carrie ook”, zei de vrouw van vriend M.)

Maar ik betaalde dus 1,50 en stak mijn hand uit, waarna ik na een héél subtiele aarzeling inderdaad het krantje kreeg. Dit bleek echter een krantje uit april te zijn, helemaal geen recente. Nu had ik die nog niet gelezen, dus op zich was dat niet erg, maar iets klopte hier niet.
Volgens mij is ze er dus ook niet aan gewend dat mensen daadwerkelijk het krantje willen. Ik heb de indruk dat ze van regulier straatkrantverkoopster in de status van clandestien straatkrantverkoopster teruggevallen is.

Ik zag haar ook niet met een nieuw krantje in haar hand staan, daarna. Dus eigenlijk stond ze gewoon te bedelen met een oud krantje. Nou ja, ik ga er niet over oordelen als persoon met voldoende financiële middelen, maar het is hoe dan ook jammer.

‘Excuses voor het ongemak’

Nee, die excuses accepteer ik niet, van de Bijenkorf. Excuses voor het ongemak vanwege de verbouwing waren het, die aangeboden werden.

Blijf overal toch eens vanaf! Laat het zoals het is en zorg dat ik gewoon die winkel in kan lopen om te vinden wat ik nodig heb. En ja, die inrichting mag gerust twintig jaar hetzelfde blijven.

Dat eeuwige ge-vernieuw altijd. Voor straf kom ik er niet meer zolang die verbouwing duurt, dat zal ze leren.

Goed gedrag

Vandaag eens een keer een lekker rechts standpunt.

Waar ik namelijk helemaal schijt- en schijtziek van word, is die vervroegde vrijlating van gedetineerden bij goed gedrag, vooral gegeven de vaak toch al belachelijk lichte straffen in dit land.

Vandaag hoorde ik weer eens van zo’n geval van iemand die medeplichtig was aan een verschrikkelijke moord (een vrouw was vermoord door er vijf keer overheen te rijden met een auto), acht jaar kreeg en na vier jaar zitten alweer vrij kwam.

Het is heel simpel: je ineens goed gedragen als je eenmaal in de gevangenis zit is te laat, dat had je moeten doen vóórdat je de bak in draaide.
En ik zou zeggen dat iemand zijn straf gewoon altijd uit moet zitten. Bij slecht gedrag wordt deze eenvoudigweg verlengd, dan houden we tenminste wel een prikkel om dat tuig zich in de bak nog wat te laten gedragen.

Ernstig

Ministers schrappen in rapporten van Van Vollenhoven

Edit: onderstaand stuk is gebaseerd op een tekst zoals die gisteren nog stond op nu.nl, maar die nu gewijzigd is (zie ook de reactie van Casaspider).
Er is NIET geschrapt in die rapporten, maar ministers hadden die mogelijkheid wel degelijk willen hebben.
Van Vollenhoven concludeert, mede met die gedachte in het achterhoofd, wel zeer terecht dat alleen onderzoeken gedaan door zijn instituut of een parlementaire enquête met zekerheid onafhankelijk genoemd kunnen worden.

Welja zeg.

Ik dacht dat dit soort dingen alleen in Italië gebeurden, of desnoods België. Van de andere kant is Balkenende naast de Grote Afwezige bij willekeurig welke crisis dan ook, natuurlijk wel de Kampioen van De Doofpot. Ik noem een onderzoekje naar de Irakoorlog dat er na lang hangen en wurgen dan toch kwam, en er waren nog wel wat andere touwtrekkerijen tussen hem en de Tweede Kamer.

Meestal als het erop neer komt dat Balkenende wel eens zou kunnen moeten toegeven dat hij iets niet helemaal optimaal heeft afgehandeld volgt er een informatiestop waar het vroegere Russische Politburo een puntje aan had kunnen zuigen.

Ik vind dat openbaar moet worden welke ministers er geschrapt hebben in die rapporten van Van Vollenhoven, en dat die stante pede ontslagen moeten worden uit welke functie dan ook die ze momenteel mogen hebben.

Zoals Van Vollenhoven zelf al zegt: alleen een parlementaire enquête heeft nog iets onafhankelijks, en die zou hier dan ook op zijn plaats zijn.

Maar denk maar niet dat dat gebeurt. Ministers treden alleen af als ze er zelf toch al geen zin meer in hebben, en parlementaire enquêtes vinden alleen plaats als de meerderheid van de Tweede Kamer zeker weet dat diezelfde meerderheid er in elk geval mee weg kan komen, maar meestal heeft die zelf teveel boter op het hoofd.

Blijft wel de vraag waarom Van Vollenhoven nu pas met dit naar buiten komt, in plaats van gelijk gesteigerd te hebben toen de betreffende schrapacties in die rapporten plaatsvonden.

Hoe dan ook, dit betekent in dat de regering als instituut niet te vertrouwen is, en ik weet eigenlijk niet wat het gezag ervan ernstiger zou kunnen aantasten.

Instrumentaal

Al dagenlang doe ik eigenlijk slechts twee dingen: de gitaar politoeren en in de droogpauzes Asturias oefenen (als er tenminste niet net weer een schilder precies naast de toonsoort begint te schuren).
Dat Asturias gaat nog even duren, alhoewel het beslist binnen de mogelijkheden ligt. Met name mijn tremolotechniek (één snaar snel achter elkaar aanslaan met meerdere vingers) moet nog wat op peil komen.

Ik vind het wel lekker rustig zo.
Schuren, politoeren, spelen. Schuren, politoeren, spelen. Koffie zetten, schuren, politoeren, spelen.
En dan om half vijf aan de wijn.

Onder het schuren of politoeren heb ik de radio aan, alhoewel die vandaag af en toe wel uitgezet moest worden wegens een blijkbare publiciteitshype van Jamie Cullum, waarvan zo ongeveer in elk muziekblokje een nummer voorbij kwam.

En alhoewel de man zonder meer vakkundig muziek maakt heb ik het er niet op. Ik vind het allemaal te makkelijk klinken. Niet dat ik bedoel dat het makkelijk te spelen zou zijn, maar het glijdt me allemaal wat te makkelijk voorbij. Vooral zijn zang hindert me. Steeds datzelfde, voorspelbare vibrato aan het eind van een frase.
Maar zang hindert me in het algemeen nogal eens. Ik vind het al gauw aanstellerig klinken, teveel, te nadrukkelijk.

Liever is mij de suggestie, de verborgen boodschap die een instrumentale melodie in zich herbergt, of de sfeer die opgeroepen wordt door een enkel akkoord op het juiste moment.

Het pianospel van Jamie Cullum kan ik dan ook een stuk beter hebben.

Demoniseren

Geheel in de geest van Wilders, als hem gevraagd wordt zijn toon te matigen, ga ik nog even lekker door:

Dus Wilders bedreigt gehele bevolkingsgroepen met deportatie, probeert ze te vernederen door termen als kopvoddentax te bezigen, bestempelt hun religie als iets dat de hele samenleving ondermijnt (en maakte daar een film over, zoals dat wel eens eerder gedaan is over een andere bevolkingsgroep), en als men kritiek op de Leider of de Beweging heeft, juist op het feit dat het een beweging betreft om precies te zijn, krijg je per email zoiets als de Venlose WA achter je aan?

En dan vindt Wilders dat híj gedemoniseerd wordt.

Natuurlijk verwerpt hij de bedreigingen aan Herman van Veen’s adres, maar hij beseft heel goed dat zijn hoge peilingen drijven op deze volkswoede, die van begin af aan door hem gecultiveerd is.

Je begrijpt niet dat Wilders in Israël zo gewaardeerd wordt, maar ja, daar zijn ze het spoor dan ook al een tijdje bijster.

Ik hou niet van de zang van Herman van Veen, maar in zijn teksten kan ik me wel degelijk vinden.

Verder

Het huis zou zeer binnenkort wel eens verkocht kunnen worden. Dan gaat ook dat hoofdstuk definitief afgesloten worden.

 

En alhoewel dat een behoorlijke drempel zal zijn die ik over moet, wordt het wel tijd dat het gebeurt. Want het beeld van dat lege, in de steek gelaten huis blijft maar opdoemen.

 

Dan zal het alleen nog maar in mijn goede herinneringen hoeven te bestaan en kan ik verder met het leven van het hier en nu.

Zestien jaar geleden

Vandaag is het zestien jaar geleden dat ik ’s ochtend om half acht wakker gebeld werd. Door de rinkelende telefoon in de koude gang van het studentenhuis waar ik toen woonde. Op een zaterdagochtend.

Nu waren telefoontjes vroeg in de ochtend in dat huis vrijwel altijd voor mij, want ik werkte bij een koeriersdienst en de rest van de bewoners waren studenten, die weliswaar erg hard werkten (Ja echt! Ze zijn dan ook allemaal veelverdienende ingenieurs geworden) maar die werden dus niet ’s ochtends vroeg gebeld, en al helemaal niet op zaterdagochtend.

Ik werd ook nooit op zaterdagochtend gebeld, maar wel had mijn vader toen al bijna twee jaar longkanker. Dus ook nu stond ik direct bij de telefoon.
En die nacht van vijf op zes november 1993 had hij ineens erge pijn gekregen. Eigenlijk pas voor het eerst.
En mijn moeder belde mij, dat ze het nu niet meer alleen aankon.

Over een mistige A2 reed ik in mijn rode Ford Taunus Stationcar naar Limburg.

Ik liep naar de slaapkamer. Hij zat op de rand van zijn bed, maar draaide zijn gezicht weg toen ik binnen kwam, en reageerde niet op wat ik zei.
Dat had hij nog nooit eerder gedaan.

De dokter kwam.

In de loop van de dag viel mijn vader in slaap.

Mijn moeder kwam later op de dag gealarmeerd naar beneden, na nog eens bij hem gekeken te hebben, en zei dat hij nu toch wel heel raar lag te ademen.

De weekenddokter kwam, en die zei dat hij stervende was. Ik begreep wat hij zei maar het bijbehorende gevoel kwam niet, behalve een soort schrik, maar dat was vooral schrik voor onbeheersbare emoties die misschien zouden gaan plaatsvinden.
Ik heb namelijk een filter voor emoties als ik weet dat ze eraan zitten te komen, en dan komen ze dus niet.

Mijn broer zou, volkomen toevallig, die dag naar Nederland komen. Hij was destijds namelijk gedetacheerd in Warschau.

Om vier uur ’s middags kwam mijn broer binnen. Mijn vader deed nog één keer zijn ogen open. Voor het jongetje dat bang achterop bij hem op de fiets had gezeten, zijn armen stijf om zijn middel geklemd.

Om half vijf was hij overleden.