Vluchtstrook

Ziekelijk

Nee, nu gaat het helemaal lekker: de twee meest extreme partijen in het parlement, de PVV en de SGP (de ene discrimineert moslims, de andere vrouwen en homoseksuelen) dreigen hun enge standpunten verwezenlijkt te krijgen vanwege de allengs ziekelijke allergie die Rutte en Verhagen blijken te hebben voor regeren met links.
Want ziekelijk moet die afkeer wel zijn, als je de steun van dit soort extremisten prefereert.

Weer verder

Nou, voorlopig heeft Verhagen weer even zijn zin. Hij mag weer verder gaan met ritselen /proberen zijn eigen partijleden te belazeren/zich laten afbekken door Wilders/zijn neoconservatieve agenda onderhandelen over de formatie.

Dat één op de zes mensen op Wilders meent te moeten stemmen, daar begin ik een beetje aan te wennen (alhoewel...), maar dat het overgrote deel van VVD-ers en vooral CDA-ers ook niet zo'n problemen ziet in samenwerking met deze figuur, daar sta ik toch wel van te kijken.

Overzicht

Hoe zou het met Verhagen gaan? Eerst al dat ge-onderhandel met de VVD en PVV, en nu weer onderhandelen met zijn eigen fractie óver dat onderhandelen.

Zou hij het nog allemaal uit elkaar houden, wat hij waar afgesproken heeft, wie hij precies welk oor aan probeert te naaien?

Dat er straks niet een oor aan een persoon zit dat eigenlijk aan iemand anders genaaid had moeten worden.

Maar misschien voelt hij zich wel als een vis in het water, gewoon 100% van zijn tijd aan het masseren, ritselen, oren aannaaien…

Update: nu hoor ik weer dat Donner als bemiddelaar aangesteld gaat worden voor het onderhandelen over de onderbroken onderhandelingen voor een minderheidskabinet met gedoogsteun van de PVV. Ik ben niet slecht in het Engels, maar ik moet toch even nadenken hoe dit nu weer te vertalen voor mijn Amerikaanse vriendin.

De taktiek van het CDA heeft er natuurlijk wel altijd uit bestaan om net zo lang door te praten totdat niemand het meer begrijpt en nog maar één ding wil: namelijk naar huis.

Dit staat ook wel bekend als de Zaanse Verhoormethode. Me dunkt dat Verhagen hier duidelijk toe overgegaan is, met zijn individuele gesprekken. Is dat inmiddels niet illegaal?

De Gibson SG (II)

(Voor het echte geluid van deze gitaar, en voor wie liever een LIVE samenvatting van Mij Persoonlijk van dit hele verhaal ziet, kijk hier. Het is in het Engels, want ik moet wel internationaal doorbreken, natuurlijk)

SG staat voor Solid Guitar. Natuurlijk was de SG niet de eerste massieve, elektrische gitaar van Gibson, want dat was de Gibson Les Paul. Hoe populair de Les Paul sinds de jaren negentig ook weer mag zijn geworden, eind jaren vijftig begon dat model er gedateerd uit te zien, als de compacte, gestileerde jazzgitaar die het eigenlijk was. Zeker in vergelijking met de destijds hypermoderne, en naar later bleek tijdloze Fender Stratocaster, als gevolg waarvan de verkoopcijfers van de Les Paul begon terug te lopen.

Gibson moest met een antwoord komen op de Stratocaster, met zijn dubbele hoorns, en dit werd de Gibson SG, die aanvankelijk als de nieuwe Les Paul uitgebracht werd.
Les Paul kon zich echter niet vinden in dit nieuwe ontwerp (hij vond die scherpe hoorns maar niets, omdat je je handen eraan zou kunnen stoten) en eiste dat zijn naam er niet voor gebruikt zou worden, waarna het model tot SG werd omgedoopt.

(De Les Paul werd tussen 1960 en 1968 niet geproduceerd, maar oude exemplaren werden eind jaren zestig weer zo populair dat Gibson de productie ervan hervatte. Vooral sinds de jaren negentig is de Les Paul weer onverminderd populair).

De Les Paul heeft zijn beroemde sustain (de mate waarin een aangeslagen noot doorklinkt) onder meer te danken aan zijn zware constructie (een dik stuk mahonie met nog een laag esdoorn erop). Vooral de oudere exemplaren kunnen ruim boven de vijf kilo wegen, net als mijn Ibanez Musician (vijf-en-een-halve kilo esdoorn met essen), die dan ook zo’n lange toon heeft. Dat gewicht voel je echter wel, als je er een heel optreden mee op het podium staat.
Nieuwere Les Pauls hebben soms holtes in de kast, om gewicht te besparen, waar echte Les Paul  afficionados echter nogal minachtend over doen.

De SG is daarentegen een heel rank, licht ontwerp, niet meer dan vier kilo zwaar. Iets té licht, in sommige opzichten, zoals Pete Townshend van The Who ooit ontdekte toen hij zijn Gibson SG af wou doen, tegen het lage plafond van de club waar hij speelde stootte en zodoende de kop ervan af brak. Dit was zo’n succes bij het publiek dat in diens handen later nog menig gitaar sneuvelde. Ik heb dat soort ongein nooit goed kunnen zetten, en kon mij destijds dan ook vinden in dit nummer van John Hiatt.

Ondanks de lichte constructie heeft de SG nog vrij veel sustain, en dat vind ik het knappe van dit ontwerp.

Bekende bespelers van de SG waren/zijn Carlos Santana (op die opnames van Woodstock, bijvoorbeeld), Allan Holdsworth in zijn beginjaren, Pete Townshend, Tony Iommi van Black Sabbath en iets later natuurlijk Angus Young van AC/DC, die wel het meest vasthoudend op SG’s heeft gespeeld en heden ten dage ook wel de bekendste SG-speler is.
Het geluid is wat feller en directer dan dat van de zware Les Paul, alhoewel de versterker wat dat betreft ook altijd een heel grote invloed heeft.

De SG die ik nu heb is een SG Special, met iets andere elementen (zogenaamde mini-humbuckers) en afwerking dan de SG Custom of SG Standard. Deze moet in 1972 gemaakt zijn, heb ik via het serienummer en de speciale elementen kunnen vaststellen.
Dit betekent dat hij inderdaad gemaakt is in de fabriek die ik afgelopen juli in Kalamazoo aantrof, want in 1972 had Gibson nog geen andere vestigingen.

Dat bouwjaar was vrij belangrijk om nauwkeurig vast te stellen, want exemplaren van voor 1971 zijn aanzienlijk duurder. Dat heeft te maken met het feit dat Gibson in die periode door de firma Norlin overgenomen werd, en de kwaliteitscontrole heeft in die periode wel eens te wensen over gelaten. Henry Juszkiewicz kocht Gibson in 1986, en dat is de redding van het merk geweest.

Maar hij was dus al dertien jaar oud toen mijn broer hem in 1985 kocht, en is nu de op één na oudste gitaar die ik heb. Een akoestische Landola die ik twee jaar geleden eens als oefenobject voor reparatie kocht, is waarschijnlijk nog één of twee jaar ouder, maar lang niet zo waardevol.

Meningen

Meer en meer is me gaan opvallen hoe je in behoorlijk heftige, politieke discussies verzeild kunt raken met mensen met wie je het als buurman of buurvrouw prima zou kunnen vinden, of met wie je het zelfs op een onbewoond eiland goed zou kunnen redden.

Ik heb op die manier eens een bijzonder heftige discussie per e-mail met een van mijn (nog steeds) beste vrienden gehad. Het is een door-en-door eerlijk en fatsoenlijk persoon, maar wat hadden we toch ineens een ruzie... ik had enkele uren nodig om mijn bloeddruk weer omlaag te krijgen.

Vaak is men het dan wel eens over hoe men samen zou willen leven, alleen niet over de manier waarop dat het beste bereikt kan worden, denk ik.
Soms maakt men dan de fout te denken dat die ander ook een heel ander wereldbeeld voorstaat, dat die ander echt kwaad wil doen.

En die mensen bestaan ook wel degelijk, natuurlijk, maar men moet zich er wel eerst van vergewissen dat men ook daadwerkelijk met zo iemand te maken heeft, of gewoon met een andere goeie ziel die eenvoudigweg tot een andere conclusie dan jij is gekomen wat betreft de Algehele Oplossing Voor Alles.

Interessant

Wilders noemt voorzitter van het CDA een enorme zeurpiet

Ok, dit wordt interessant. Als het CDA ook maar enig zelfrespect over heeft kunnen ze dit niet te accepteren en moeten ze excuses eisen van Wilders. Maar excuses maken is dodelijk voor het imago van de Onfeilbare Leider.

Het kan zijn dat het toch al fout aan het gaan is met de onderhandelingen en dat Wilders daarop vooruit loopt.

Hoe dan ook: dit loopt helemaal fout af of voor Wilders, of voor het CDA. Ik zie niet hoe je kunt accepteren dat een toekomstige coalitiegenoot, want laten we het toch maar zo noemen, de voorzitter van je partij beledigt, en ik zie ook niet hoe Wilders redelijkerwijze terug kan komen op zijn gebruikelijke grote bek.

Maar de besprekingen afbreken zou dan toch ook wel op het conto van Wilders geschreven moeten worden, en of dat nou zo goed voor hem uit zal pakken?

Update:

Verhagen:
''Ik denk dat Bleker op heldere wijze het CDA-verhaal heeft aangegeven'' (Verhagen kalm over kritiek Wilders )

Zeker. En Wilders heeft op nog veel helderder wijze aangegeven dat dat verhaal hem  minder dan niets interesseert. En met zo iemand is Verhagen dan nog steeds bereid in gesprek te blijven.

Als Verhagen voor de camera voorover zou buigen en Wilders zou vragen of hij hem publiekelijk onder zijn reet wilde trappen kon de afgang niet groter zijn.

Ik heb een paar slogans voor de volgende verkiezingen voor het CDA:

Komt u zetels te kort? Vraag het CDA!!
CDA, het politieke vulmiddel van Nederland!
U vraagt, wij draaien!

De Gibson SG (I)

 Zo’n vijfentwintig jaar geleden begon ik met mijn broer mijn eerste band. Mijn broer was toen net begonnen met werken, en we hadden een tweede elektrische gitaar nodig, dus kon hij met zijn salaris eens naar een mooie nieuwe gaan uitkijken.

Bij Musica te Eindhoven, toen op de hoek van de Bleekweg en Stratumse Dijk gelegen, had ik een tweedehands Gibson SG zien staan, voor 1100 gulden, wat een prima gitaar voor mijn broer leek te zijn. Dus die werd het.

We repeteerden altijd in Eindhoven, maar mijn broer woonde in Tilburg. Soms bleef hij dan bij mij op mijn studentenkamer slapen. Zo ook twee weken na aanschaf van de Gibson.

Die maandagochtend na de repetitie opende mijn broer, die op een matras naast mijn bed lag, zijn ogen en keek zodoende onder mijn bed, waar we zijn gitaarkoffer meestal legden. Alleen lag die koffer daar nu niet.

“Waar is mijn gitaar gebleven, heb jij die mee naar binnen genomen gisteren?”, vroeg hij.
Ik was direct klaarwakker.
“Nee, ik dacht dat jij hem mee naar binnen genomen had”, antwoordde ik.

Twee minuten later stond ik buiten, bij zijn auto, maar er was geen gitaar te zien. Dit was toch niet te geloven… een echte Gibson op zo’n stomme manier kwijtraken, slechts twee weken na aanschaf! Het was weliswaar niet mijn gitaar, maar ik had er evengoed buikpijn van.

Later die ochtend hing ik, met de moed der wanhoop, een briefje in de hal van de studentenflat op waar ik woonde, met de vraag of iemand misschien een gitaarkoffer met inhoud gevonden had.

Maar die avond bleek er, tot mijn oneindige opluchting, wel degelijk een eerlijke vinder geweest te zijn, die de koffer om zeven uur die ochtend tegen de auto van mijn broer had aangetroffen. Hij had er ook even in gekeken en zich gerealiseerd dat het een tamelijk waardevolle gitaar was en hem mee naar binnen genomen voordat hij naar zijn werk ging.

Ik ben van mijn leven niet zo opgelucht geweest, en we kochten dan ook een fles wijn voor de redder van de Gibson.

Door de latere jaren heen, en vooral na opheffing van de band, speelde mijn broer echter vooral akoestisch gitaar, en steeds minder elektrische gitaar.

Vandaar dat die Gibson nu hier bij mij staat, want ik heb hem vorige week van mijn broer overgenomen.

Op reis van en naar Groot-Brittannië; enkele tips

In het noorden van Engeland, langs de M6, bevindt zich een wegrestaurant dat zeer de moeite waard is. Het is het enige wegrestaurant in Groot-Brittannië dat niet tot een keten behoort en werd als zodanig ook al eens in Top Gear besproken, waar ze toen wegrestaurants testten. Maar ik was er al eens geweest vóór die uitzending, toen ik in 2000 met mijn moeder naar mijn broer reed.

Het betreft hier de Tebay Services afslag, zo’n tachtig kilometer ten zuiden van Carlisle.
Niet alleen is het voedsel er van hoge kwaliteit, maar je hebt er ook nog eens een prachtig uitzicht.
Ik was de naam overigens alweer vergeten, en daarom reed ik er eigenlijk volkomen toevallig weer precies die rustplaats op, en herkende het direct.

Het was een merkwaardig idee, dat ik daar tien jaar geleden nog met mijn moeder heb gezeten. Het was zo’n prettige verrassing die dag, na een lang stuk te hebben gereden.

Verder moet men in het zuiden langs de M11, ergens tussen Cambridge en Londen, oppassen met welke services area je dáár bezoekt, want het kan je dertig minuten kosten om de weg weer op te komen, zoals ik ontdekte. Dat services station is veel te groot voor de aanpalende rotonde, die alle verkeer ervan moet verwerken. Ik weet dus alleen niet precies meer welke het was.

Ook dient men niet te rekenen op een avondmaaltijd aan boord van de veerboot van SeaFrance van rond vijf uur, want die sluiten dan om onnaspeurlijke redenen het complete restaurantgedeelte! Daar zal ik ze nog eens een mail over sturen, zijn ze nou helemaal betoeterd?
Ik heb dus mijn avondmaaltijd van tankstations moeten betrekken, op de terugweg. Ook regende het keihard, zoals dat steevast het geval is bij terugkeer van vakantie, wat mijn stemming nogal drukle.

Mijn humeur werd weer iets beter toen ik nog een fles wijn leek te kunnen scoren bij een tankstation in België, zodat ik bij thuiskomst nog een beetje zou kunnen ontspannen, maar men bleek dit na acht uur ’s avonds niet meer te mogen verkopen.

Tenslotte is het raadzaam niet al te optimistisch over de nog overgebleven reistijd te zijn voordat men de tunnel onder de Schelde bij Antwerpen door is, want daar kwam ik om tien uur ’s avonds, na zes uur reizen, nog even een half uur in de file te staan omdat men een tunnelbuis had afgesloten. Door na die file de snelheid niet meer onder de 140 te laten zakken was ik toch nog om elf uur thuis.

Zo hoort het

Na een werkelijk prachtige rit van het huis van mijn broer in Airdrie (nabij Glasgow gelegen) naar Lincoln in Noord-Oost Engeland (en wat rijdt zo'n tweenulvijfje toch geweldig op die provinciale wegen door de heuvels van Noord-Engeland, alhoewel het nog mooier was geweest met de Rover), zit ik nu op mijn hotelkamer Top Gear te kijken. Het voelt toch echter, als je Top Gear op de BBC bekijkt terwijl je ook daadwerkelijk in Engeland bent.

Een hotelkamer voor overigens slechts 40 pond, en dat is inclusief Engels ontbijt en internet. Lincoln is bovendien een mooi stadje met een monumentale kathedraal, die ik morgenochtend nog eens even van binnen ga bekijken. Dat is nog eens wat anders dan dat overgeprijsde hotel op de heenweg, gelegen op een parkeerplaats. Deze keer had ik geen risico genomen en de reservering van tevoren via Internet gemaakt.
Het is een ouderwets ingericht B&B, gedreven door een wat ouder echtpaar, maar alles is in goede staat.

Maar wat zijn Schotland en Noord-Engeland toch mooi! Ik had bovendien stralend weer, en dit is pas de tweede keer dat ik dat meemaak op dit eiland. De eerste keer was trouwens op de tweede dag van de heenweg, maar ik was hier eerder in 1976, 1988, 1998, 1999, 2000 en 2002. Dat is werkelijk het enige dat er mis is met dit land, het klimaat. Want voor de rest heeft het alles: cultuur, historie, natuur en aardige mensen.

Gisteren vertelde mijn broer mij nog hoe beleefd men hier in het algemeen is, en dat merkte ik op de terugweg van de stad naar mijn hotel, toen ik al lopend even inhield voor een meisje van zo'n tien jaar dat een oprit kwam uitfietsen.
"Thank you" zei ze netjes. Kom daar eens om in Nederland.

On the road again

Wel potverdrie, daar heb ik toch even goed misgekleund met mijn hotelkeuze. Ik zit in een duur, ongezellig motel dat niet eens gratis internet heeft op het moment dat ik dit schrijf, niet als u dit leest. 65 pond kost het maar liefst, godnondeju, dat is zo'n honderd euro.

Het ergste is dat het precies zo'n motel is als Mary en ik in de VS regelmatig voor 65 dollar hebben gehad.

Eh, pond? Oh ja, dat was ik vergeten te zeggen:ik ben even naar Schotland om mijn grote broer weer eens te zien en ook wat spullen van het ouderlijk huis daarheen te brengen. Het is net wat te ver om in één keer te doen, vind ik, vandaar dat ik u in een motel zit.

Waarom niet in een sfeervol bed & breakfast, zoals ik ze zo vaak gevonden heb?
Welnu, om in Groot-Brittannië onderdak te vinden moet je naar het bureau voor toerisme gaan, en ze daar wat adressen van bed & breakfasts op laten zoeken en reserveren. Die B&B's bevinden zich namelijk in de woonwijken, niet in het centrum. Op de bonnefooi wat in en om het centrum rondlopen heeft dus geen zin, zoals dat in Frankrijk bijvoorbeeld wel werkt.
 
Omdat ik misleid werd door de bewegwijzering (The North, Take M11!) nam ik een afslag eerder van de M25 dan ik wou, en kwam zodoende op de M11 terecht i.p.v. de M1, wat toch wat te oostelijk is.

Zodoende kwam ik rond half drie bij Cambridge, wat weliswaar een heel mooie stad is (ik was er twee keer eerder) , maar ik voelde er niet zoveel voor een drukke, toeristische stad in te rijden. Bovendien had ik op de radio opgevangen dat het vandaag de herdenking van de Battle of Britain was, en in de buurt van Cambridge ligt het militair vliegveld Duxford, waar ze ooit eens een vliegshow hadden toen ik in Cambridge wou overnachten, en dat werd toen vrij lastig en duur. Misschien zou dat nu ook wel weer het geval zijn.

Ik besloot het een stadje verderop te proberen, in Huntingdon (geboorteplaats van Oliver Cromwell, las ik er op een bord).
Maar er was daar dus geen bureau voor toerisme te bekennen. In het centrum waren alleen twee heel erg duur uitziende hotels te vinden, en een interactief schermpje waarop je B&B's zou moeten kunnen vinden. Het enige dat daar echter bij een adres vermeld werd was een telefoonnummer. Ik zag me nog niet per telefoon uitgelegd krijgen hoe daar dan te komen.

Ik besloot verder te rijden, en ondertussen goed op te letten of ik een hotel of B&B zag. Verdomd, 'Guest House', zag ik ineens staan. Snel sloeg ik af (ik ben het links rijden een beetje verleerd, merk ik; steeds kijk ik bij zo'n manoeuvre overdreven goed uit of ik alles wel goed doe), stopte voor het huis en belde aan. Niemand deed open. Ik belde nog eens, maar niks hoor. Krijgen we dat weer...

Ik reed maar weer verder. Op de snelweg zag ik een motel aangegeven staan. Het was inmiddels vier uur, en ik durfde niet meer al te lang door te zoeken, het was per slot van rekening hoogseizoen.

Dus daar zit ik dan, voor 100 euro per nacht, zonder gratis internet (zou 5 pond extra kosten; bekijk het effe! 1 pond = 1,33 euro) en nog eens 7 euro voor een ontbijt. Wel een 'cooked' breakfast, want een zgn. continental breakfast (dat hebben ze in de VS hilarischerwijze trouwens ook als alteratief voor een Amerikaans ontbijt, terwijl ze zichzelf toch op een niet onaanzienlijk continent bevinden) staat doorgaans voor 'virtually no breakfast'. Het is dan ook gebaseerd op het Franse ontbijt, dat weer rekening houdt met de kater waar de gemiddelde Fransman tijdens ontbijtijd nog van moet herstellen, stel ik me altijd voor.
He zijn gewoon mietjes, die Fransen. Ik heb bij het aanpalende BP tankstation een heel aardig, Californische Merlot gevonden, die ik op dit moment nuttig op het motelbed, maar reken maar dat dat ontbijt er morgen in gaat.

Overigens gaat het wel erg goed met de Europese eenwording, constateerde ik aan boord van de veerboot. Of in elk geval op voertuigtechnisch gebied. Er was een engelsman in een rechtsgestuurde Citroën Traction Avant (dat moet echt zeldzaam zijn; hij hield er flink de sokken in, trouwens. Ik moest hem bergaf met 120 inhalen na een tankstop) , een Italiaan die blijkbaar Europa in een 2CV doorkruiste, en twee Fransen (die ik toch echt voor typische Britten gehouden had totdat ik ze hoorde praten) op engelse Triumph motoren.

Nou ja, ik ben nog steeds niet al te ver van Londen af (omdat ik ook nog de afslag naar de M25 miste en Londen in dreigde te rijden en dus om moest keren) en alles wat met Londen in verbinding staat is nu eenmaal verschrikkelijk duur.

Morgen up North.